maandag 24 december 2012

Reunited!



Al een paar dagen snel ik naar het raam van zodra ik ‘smorgens mijn ogen open doe. Zitten ze er nog? Zijn ze nog bij elkaar?
En ja hoor, gelukkig maar. Ook vanmorgen zag ik weer 4 sierlijke witte zwanen over de vijver van het stadspark glijden.

Een goede twee jaar geleden zette de Wijkvereniging Klein Antwerpen (dat onlangs de titel "Buitengewone Buurt 2012" kreeg) 2 koppels zwanen uit in het Antwerpse Stadspark, 2 witte en 2 zwarte.
In mei 2012 was het witte vrouwtje gebeten door een hond met de dood tot gevolg. Lang zou de weduwnaar Eduard niet moeten treuren want enkele weken later kreeg hij een nieuwe eega. De wijkvereniging zetten een ander vrouwtje uit in de vijver, Victorine, een jonge zwaan, van amper 1 jaar oud.

De vonk sloeg evenwel niet meteen over en Edouard en Victorine vertoefden het voorbije half jaar elk aan één kant van de vijver, ver uit elkaars buurt. Tot overmaat van ramp sloeg een paar weken geleden het noodlot toe opnieuw toe.
De zwarte zwanen, van oorsprong Australisch, hebben zich nooit aan onze Belgische seizoenen aangepast en zijn momenteel agressiever dan anders omdat het voor hen volop broedseizoen is.

Victorine kwam waarschijnlijk een keer te dicht bij hun nest, en werd door de 2 volwassen zwarte zwanen aangevallen. Ze kon zich niet verdedigen. Een alerte voorbijgangster bracht haar gelukkig in veiligheid en ze werd ondergebracht bij het VOC, Opvangcentrum voor vogels en wilde dieren in Brasschaat.

Ongeveer rond die periode was ik erachter gekomen wie de drijvende kracht was achter de hele zwanenbeweging in Antwerpen, de wijkvereniging Klein Antwerpen, en ik stelde me kandidaat om tot de vereniging toe te treden. Het klikte vanaf de eerste bijeenkomt :)
Ik was er precies op tijd bij, want de wijkvereniging had een oplossing bedacht tegen het overwicht van de zwarte zwanen. In plaats van alleen Victorine terug in de vijver te zetten, hadden ze besloten er een tweede koppel witte zwanen bij te zetten in de hoop dat de Australiers zich gedeisd zouden houden.
Een vogelkweker in de buurt van Mol had laten weten een koppeltje witte zwanen ter beschikking te stellen, en Christiaan, de voorzitter van de vereniging zou ze gaan halen. Of ik alstublieft meemocht? Yesss!

Afgelopen vrijdag, iets voor 08h stond Christiaan voor de deur met een camionette en zou onze zwanenqueeste beginnen. Eerst richting Mol.
Ik keek mijn ogen uit bij de vogelkweker.

Struisvogels (ik kwam even in de verleiding, super beesten vind ik dat), kraanvogels, fazanten en pauwen, en inderdaad, onder de smurrie en de modder, 2 witte zwaantjes.
Zonder veel moeite ving de kweker eerst de ene, en dan de andere zwaan, bond hun poten op de rug met een touwtje en legde ze naast elkaar in de camionette. Ik schoot de kosten even voor, 80euro voor twee zwanen, een koopje vond ik. Christiaan dekte ze behoedzaam onder een dekentje zodat ze rustig bleven liggen en niet door de camionette zouden rollen, en met hun sierlijke lange halzen keken ze nieuwsgierig om zich heen.

Op naar Brasschaat!
Wat een paradijs! Ik voelde me net Alice in Wonderland. Een eekhoorn schoot langs me heen naar de kruin van een boom, er huppelden twee langoorkonijnen in het rond en de plek stond vol ornamenten; tuinkabouters, plastic hertjes, een grote rode paddestoel, geweldig!!
Achteraan in een grote ren met privé waterpartij zat ze dan, ons Victorine, naast een hoop andere eenden, kippen, zelfs een specht. Verbeeldde ik het me, of herkende ze me? Ze strekte haar hals, gooide haar kopke achteruit en maakte een zacht trompettend geluidje. Ze zag er geweldig uit!

Ze liet zich niet zo gemakkelijk vangen, maar tegen het grote schepnet had ze geen verweer. Haar pootjes werden eerst voorzichtig omzwachteld voor ze het touwtje erom heen kreeg, wat was ze hier goed gesoigneerd!!


Toen we vroegen hoeveel we hen moesten voor de verzorging, eten, verblijf, medicatie, … wilden de mensen van de vogelopvang geen geld. Het was met liefde gedaan. Als we tevreden waren over wat ze gedaan hadden, of we dan alstublieft lid wilden worden vroeg Marcel. Dat kost maar 10euro per jaar, over te maken op rekening BE38 0014 7712 3272 op naam van VOC. Deze mensen hebben een hart voor dieren en kunnen best wat steun en waardering gebruiken. Onze Wijkvereniging is alvast lid geworden. Jullie ook?


Met onze wagen volgeladen reden we zo snel we konden naar het Antwerpse Stadspark. ATV stuurde een cameraploeg, Gazet van Antwerpen een fotograaf, … wat fijn om eens goed nieuws te kunnen brengen op de dag dat de wereld zogezegd zou vergaan. Mijn ouders wilden het moment ook meemaken, en de rest van de wijkvereniging stond ons met grote glimlach op te wachten.
Christiaan reed behendig het park in en parkeerde de camionette op 10meter van Edouard vandaan. Nieuwsgierig kwam hij enkele stapjes dichterbij. Met een grote zwaai zette Christiaan Victorine voorzichtig over de omheining. Ze strekte haar hals, schudde haar veren en spreidde haar vleugels.


Edouard cirkelde om haar heen, en zette zijn verenpak op. Prachtig!!
Dan was het de beurt aan het koppeltje. Chris Anseeuw had de eer het vrouwtje te mogen uitzetten, dat kreeg ook haar naam, en Christiaan overhandigde haar de zwaan.
Hij liep terug naar de camionette en haalde dan het mannetje eruit, Patrick. “Wie wil er ff helpen?” vroeg hij.“Ikke, ikke!” riep ik, en Christian legde een gigantische zwaan in mijn armen. Met mijn rechterhand hield ik zijn poten vast, en zijn borst rustte op mijn linkerarm. Ik was verrast hoe zwaar het dier was en zocht even mijn evenwicht. Hij bleef heel rustig, gaf zich als het ware over, maar zijn hartje ging als een razende tekeer, bonkebonkebonke, tegen mijn arm. Ik hield hem even vast en genoot van het moment. Machtig.


Toen zetten Chris Anseeuw en ik gelijktijdig de zwanen over de omheining.
Het was alsof het nooit anders geweest was. De zwanen bleven dicht bij mekaar in de buurt, maar toch kon je steeds duidelijk de 2 koppeltjes onderscheiden, Edouard en Victorine, en Chris en Patrick. En ze zagen er echt wel heel tevreden uit.
Met zijn vieren draaiden ze cirkeltjes op het water.




Zouden ze bij mekaar blijven? Vooral Edouard en Victorine baarden me zorgen. Vorige keer zijn ze ook immers uit elkaar gegaan.
Een paar uur later gingen we nog eens een kijkje nemen. Ik denk dat het snor zit tussen Edouard en zijn lief. Wat denken jullie?


Bekijk hier een uitgebreid fotoverslag:

2 opmerkingen:

ceevee24 zei

Mooie reportage, ik heb ze met plezier gelezen. Maar ik heb nog een vraagje: 'Edouard' is blijkbaar genoemd naar de architect van het stadspark, Keilig, en 'Victorine' naar het middeleeuwse klooster van de Victorinnen dat ooit op deze plaats stond. Maar waar komen de namen 'Chris' en 'Patrick' vandaan?

Carolien zei

Dat heeft u helemaal correct geïnterpreteerd, Edouard is inderdaad genoemd naar de architect van het stadspark en Victorine naar het toentertijd aanwezige klooster van de Victorinnen.

De Wijkvereniging 'Klein Antwerpen' heeft op hun website de hele saga uitgeschreven, inclusief de verklaring van de namen:
http://www.kleinantwerpen.be/wp/?page_id=1727